Het verschil tussen wie je laat zien en wie je bent
• "Jij bent altijd zo vriendelijk en rustig. En betrouwbaar", zeggen de mensen om je heen; het beeld klopt van alle kanten. Alleen: het is een beeld. Wat er die ochtend in de auto door je heen ging op weg naar kantoor, hoe weinig je de laatste tijd slaapt, dat doffe gevoel waar je al weken mee loopt — dat ziet niemand. Op je werk hoeft dat ook niet meteen; daar gaat het om je competenties en teamwork. Maar je laat… … Lees verder ››
Perfectionisme: niet je hoge eisen zijn het probleem, maar het 'moeten' erachter
• Je hebt de lat hoog gelegd voor jezelf. Half werk afleveren — dat doe jij niet. Iedereen die met je werkt, weet dat: als jij zegt dat het af is, dan klopt het ook. Die lat heeft je gebracht waar je nu bent. Niks mis mee, zou je zeggen. Maar wat niemand ziet, is wat die lat je kost. Je leest een mail vijf keer na voor je 'm durft te versturen. Aan dat ene rapport begin je pas op het allerlaatst, omdat je nu al weet… … Lees verder ››
Altijd 'aan' staan: waarom ontspannen niet meer lukt, ook als er niks hoeft
• Het werk is klaar. De avond is van jou. En toch zit je op de bank met een lijf dat strak staat en een hoofd dat gewoon doorgaat: het gesprek van vanmiddag, de mail die morgen weg moet, dat ene ding dat je bijna vergeten was. Er hoeft niks. Er is ook niks aan de hand. Maar uit gaat het niet. … Lees verder ››
Waarom jij je gevoelens perfect kunt uitleggen, maar niet kunt voelen
• Je weet precies waar het vandaan komt. Je kunt het patroon uittekenen: je jeugd, je valkuilen, de situaties waarin het opspeelt. Vraag het je partner of je beste vriend, en die bevestigt het: jij hebt jezelf goed door. En tóch. Het inzicht is compleet, maar het gevoel beweegt niet mee. Er verandert niks. Voor wie gewend is alles te begrijpen, is dat misschien wel de vervelendste ontdekking die er is: dat begrijpen… … Lees verder ››
Waarom de meest dominante persoon in de kamer zich vaak het meest schaamt
• "Jij weet ook niet alles." Die reactie kreeg ik ooit van iemand die dicht bij me stond. Niet één keer, maar telkens wanneer ik iets rechtzette wat aantoonbaar niet klopte. Het ging dan bijvoorbeeld over natuurwetenschap: een 'weetje' van Instagram dat geen weetje was, maar onzin. (En laat ik nou nét natuur- en sterrenkunde hebben gestudeerd.) Toch kreeg niet Instagram de wind van voren, maar ik. De felheid stond in… … Lees verder ››
Impostersyndroom: Wat als ze erachter komen dat je het niet zo goed kunt als ze denken?
• Je hebt net een project afgerond. De klant is tevreden, je leidinggevende noemt het sterk werk, een collega vraagt hoe je het zo snel voor elkaar kreeg. En terwijl iedereen tevreden is, denk jij: dit was geluk. De planning viel mee, en de vragen waar ik geen antwoord op had, kwamen toevallig niet voorbij. Volgende keer zien ze het. Opluchting? Nee. Eerder uitstel van executie: de ontmaskering is er nog niet, maar… … Lees verder ››
Waarom je geen nee kunt zeggen (ook al weet je dat het mag)
• Je weet dat nee zeggen mag. Je hebt je misschien zelfs voorgenomen om het de volgende keer anders te doen. En dan vraagt een collega of je "er nog even naar kunt kijken" — en hoor je jezelf ja zeggen. Alwéér. Met een lichte spanning in je borst die je niet goed kunt plaatsen. Achteraf baal je: "Waarom zeg ik nou nóóit gewoon wat ik wil? Sukkel!" … Lees verder ››
Schaamte of schuld? Het verschil dat bepaalt of je vooruitkomt
• Schuld gaat over wat je hebt gedáán: "ik heb een fout gemaakt." Schaamte gaat over wie je bént: "ik ben een fout." Dat klinkt als een woordspelletje, maar dit verschil bepaalt of je na een misser in actie komt, of dagenlang met een rotgevoel rondloopt. In deze blog leg ik je uit hoe je de twee uit elkaar houdt, waarom schaamte verlamt terwijl schuld juist in beweging zet, en wat je kunt doen als schaamte bij jou de… … Lees verder ››